Rudolf Steiner, de grondlegger van de Antroposofie, heeft een 9- tal vensters ontworpen waarin hij zijn visie op de ontwikkelingsweg van de mens schetst. Elk venster heeft een eigen thema en is in één kleur. Deze kun je vinden in het Goetheanum.

Eind augustus was ik daar vier dagen met mijn levenspartner, elke dag bezochten we de zaal waarin deze vensters zichtbaar zijn. Terwijl ik daar zat en keek, voelde ik me opgetild, belicht en ver-licht door Steiners visie op leven, sterven en dood. 

Over de negen vensters

Het eerste venster is een rood venster, geplaatst aan de westkant. Het centrale motief is het aangezicht van de mens, de nieuwe vrije vierende mens. Dan is er tweemaal een serie van vier ramen: aan zowel de noordzijde als de zuidzijde een groen, blauw, paars en roze raam.

De ramen aan de noordzijde gaan over de innerlijke ontwikkelingsweg van de mens. De vier ramen aan de zuidzijde gaan over hoe de mens zich verhoudt tot de buitenwereld, waarbij de kosmos een belangrijke plek inneemt.

De noordelijke ramen tonen de invloed van Ahriman, de kracht die ons naar de materie trekt. De zuidelijke ramen tonen de invloed van Lucifer, de kracht die ons naar de illusie trekt. De weg van de mens is om de middenweg te volgen.
Er is hier veel meer over te vertellen, dat volgt wellicht een ander moment. Nu wil ik me richten op (een deel van) het zuidelijke paarse venster.

Het zuidelijke paarse venster

Rechts op de foto is het pad van de mens te zien: van geboorte, adolescentie, volwassenheid en tot slot het neerleggen van het fysieke lichaam.

Terwijl ik er naar keek, voelde ik mijn ontroering. In alle eenvoud staat daar in 1 beeld onze menselijke weg op aarde. Als we midden in ons eigen leven zitten, kan dit zo groot, betekenisvol en eindeloos voelen.
Dit beeld geeft me de afstand en het besef dat we allemaal deze weg gaan. Met al onze verschillen in karakter, opvattingen, economische en sociale status. Dit beeld maakt voor mij dat deze verschillen in 1 klap verdwijnen.

Het maakt me deemoedig, nederig en tegelijkertijd voel ik mij verbonden en onderdeel van de mensheid. Het maakt me ook blij, want na deze ene aardse reis kunnen er nog velen volgen, die dezelfde weg gaan, en met de mogelijkheid weer een hele andere kleur en invulling aan het eigen levenspad te geven.

Het ontroert me ook omdat er het afgelopen jaar meerdere dierbaren, twee vrienden en mijn moeder, zijn overleden. Dit beeld van het levenspad verbindt hun afgeronde leven met mijn leven. Het ritme van geboren worden, leven en het lichaam weer af- en neerleggen, gaan we allemaal. Zij zijn mij nu in deze aardse cyclus, voorgegaan.

Het maakt dat ik op een vanzelfsprekende manier in staat ben om wat as van mijn moeder bij het Goetheanum te strooien. Vlakbij de Schreinerei, een houten schuur waar Steiner 100 jaar geleden zijn visie uitlegde. Aan studenten en aan de mensen die het Goetheanum bouwden. Mijn moeder is er nooit geweest, kent de visie van Steiner niet, maar had het prachtig gevonden om daar rond te lopen, zich te verwonderen en te genieten van de sfeer en schoonheid.

Ik was die middag via het Glasvenster vlakbij de dood, hoe bijzonder was het om aan het eind van de dag te horen dat een goede vriend/collega was overgegaan. Zo ver weg en zo dichtbij.

In Ontdekking Glasvensters van het Goetheanum 2/2 vertel ik over wat dit venster onthult wat er met ons lichaam gebeurt na ons sterven.

Deze ontdekking is beschreven door:

dialoog

verder ontdekken

Blogs, interviews, podcasts, kleine en grote ontdekkingen 
met steeds de verwonderde focus op het tastbaar en toepasbaar maken van het fijnstoffelijke in het dagelijks samen leven en werken...

contact maken